Journal of Islamic Crafts

fa موزه‌ شمول‌گرا و بازنمایی «امت»: تحلیل گفتمان بازچیدمان ۲۰۲۲ موزه هنر اسلامی قطر Inclusive Museum and the Represantation of مبانی نظری هنر اسلامی 2 پژوهشي Original Research موزۀ هنر اسلامی دوحه (MIA) ، پربازدیدترین موزۀ قطر در سال ۲۰۲۲  که در چیدمان گالری‌های خود بازنگری کرد.  با وجود اهمیت گفتمانی این موزه و نیز به کارگیری ابزارهای موزه‌شناسی در این تغییر، تاکنون از منظر موزه‌شناسی جدید مطالعه نشده است. هدف از این پژوهش تبیین فرایند چرخش گفتمانی موزه در این تغییر و شناسایی عناصر سازندۀ آن است؛ بنابراین این سوالات مطرح می‌شوند: 1- بازچیدمان موزۀ هنر اسلامی دوحه چه تغییراتی در گفتمان روایت موزه ایجاد کرده است؟ 2- کدام مفاهیم موزه‌شناسی جدید در خدمت پیشبرد گفتمان موزه قرار گرفته است؟ این مطالعه از نوع کیفی است که با بهره‌گیری از رهیافت گفتمان ارنست لاکلا و شانتال موفه و با تکیه ‌بر پارادایم «موزه‌شناسی جدید» انجام شده است. واحد تحلیل، تمامی ۱۸ گالری بازطراحی شدۀ موزه بوده، که به‌صورت توصیفی - تحلیلی مورد واکاوی قرار گرفته‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد، موزه، متأثر از نقدها و پژوهش‌های میدانی که بر روی آثار و بازدیدکنندگان دهۀ گذشته صورت گرفته، تصمیم به تغییر در چیدمان موزه گرفته است. موزۀ دال مرکزی گفتمان خود را از «هنر اسلامی» (شی‌محور) متمایل به فضای پسااستعماری به دال «تمدن اسلامی» (معنامحور) گسترش داده است و  با به‌کارگیری موزه‌شناسی شمول‌گرا (Inclusion)، مفهوم «امت واحد» را به‌عنوان یک دال خالی، دوباره بازسازی کرده است. در نتیجه، این باز‌طراحی از سه عنصر اصلی موزه‌شناسی جدید شامل « شمول گرایی»، «دسترس‌پذیری» و «تنوع» که هم ارز با سه مولفۀ گفتمانی « امت اسلامی در گسترۀ جهانی»، « اسلام به مثابۀ دین عقلانی»، « اسلام دین تنوع فرهنگی » است، استفاده کرده است . The Museum of Islamic Art (MIA) in Doha, Qatar the country's most visited museum in 2022 has reimagined its galleries. Despite the discursive significance of this museum and the application of museological tools in this transformation, the museum has not yet been studied from the perspective of "New Museology." This research aims to elucidate the process of the museum's discursive turn and to identify its constitutive elements. Accordingly, the following questions are raised: 1) what changes has the reinstallation of the Museum of Islamic Art in Doha introduced to the museum's narrative discourse? 2) Which concepts of New Museology have been employed to advance the museum's discourse? This is a qualitative study that adopts the discourse-theoretical approach of Ernesto Laclau and Chantal Mouffe, grounded in the paradigm of "New Museology." The unit of analysis comprises all eighteen redesigned galleries. Findings indicate that the museum, influenced by critiques and field research conducted on both the collections and visitors over the past decade, has decided to transform its installation. The museum has shifted its central signifier from "Islamic Art" (object oriented), leaning toward a postcolonial space, to the signifier "Islamic Civilization" (meaning oriented), and by employing an inclusive museology, has reconstituted the notion of a unified ummah as an empty signifier. Consequently, this reimagining mobilizes three principal tenets of New Museology namely, inclusivity, accessibility, and diversity – which correspond, respectively, to three discursive components: "the Islamic ummah as a global community," "Islam as a rational faith," and "Islam as a religion of cultural diversity." موزه هنر اسلامی دوحه (MIA), گفتمان لاکلا و موفه, موزه‌شناسی جدید, شمول‌گرایی, تمدن اسلامی. Doha Museum of Islamic Art, Laclau and Mouffe's Discourse Theory, New Museology, inclusion, Islamic Civilization 0 0 http://jih-tabriziau.ir/browse.php?a_code=A-10-803-1&slc_lang=fa&sid=1 Ali Malziri papi علی مال زیری پاپی alimalziri1362@gmail.com 10031947532846005304 10031947532846005304 No Shahed دانشگاه شاهد Parviz Eghbali پرویز اقبالی Eghbali@shahed.ac.ir 10031947532846005305 10031947532846005305 Yes Shahed خشایار قاضی زاده Ghazizadeh@shahed.ac.ir 10031947532846005306 10031947532846005306 No