fa آیکونولوژی مهتر و اسب در مرقع گلشن: مهتر صفوی در خدمت شیوای گورکانی و آفرودیت یونانی طراحی و فرم در هنرهای اسلامی 1 پژوهشي Original Research <span style="font-size:12pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="line-height:115%"><span aptos="" style="font-family:"><span b="" lang="AR-SA" nazanin="" style="font-family:">از ‌نظر کمی مهتر و اسب از رایج‌ترین موضوع‌ها در مرقعات هندی-ایرانی از جمله مرقع گلشن است، و این در حالی است که از نقطه‌نظر کیفی، نگاره‌های حاوی موضوع مدنظر را می‌توان در زمره‌ی نگاره‌های شاخص این مرقعات قرار داد. به نظر می‌رسد بتوان مضمون نگاره‌های مذکور را در اغلب مرقعات هندی-ایرانی، به‌ویژه مرقع گلشن، در دو گروه کلی طبقه‌بندی کرد: در گروه نخست اسب و مهتر به شخصی تعلق دارند که به دیدار معشوق خود شتافته است، در حالی که، در گروه دوم اسب و مهتر در اختیار شخصی هستند که به دیدار مراد خود می‌شتابد. در این میان، نگاره‌ای از مرقع گلشن، با همین موضوع و مضمون با نگاره‌های مشابه متفاوت است. نیمه‌ی پایینی نگاره به مهتر و اسب اختصاص دارد؛ مهتر در هیئت جلوداران صفوی و زین اسب مزین به مصاحبت دو دلداده در جوار نقش‌مایه‌های نمادین است. نیمه‌ی بالایی نگاره از دو قسمت تشکیل می‌شود: قسمت راست تمثالی از شیوای هندی و قسمت چپ تمثالی از آفرودیت یونانی است. چنان‌که به نظر می‌رسد نگاره‌ حاوی سه مضمونی است که به ظاهر هیچ ارتباطی با هم ندارند! هدف این پژوهش تبیین چندوچون هم‌نشینی همین مضمون‌هاست و پرسش آن این‌که موضوع مهتر و اسب چه ارتباطی با هم‌نشینی مذکور دارد. این نگاره پس از مطالعه‌‌ی توصیفی-تحلیلی، با روش آیکونولوژی امیل مال مورد تحلیل قرار گرفته است، چرا که این روش با توجه به ماهیت چندلایه و نمادین نگاره، امکان بررسی ارتباط میان اجزای گوناگون را فراهم آورده، و به تبیین نسبت میان صورت و معنا در آن می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که این نگاره در گروه نخست قرار می‌گیرد؛ در این نگاره مهتر به همراه اسبش به دیدار معشوق می‌شتابد، با این توضیح که این‌جا صحبت از عشقی فرهمندانه است؛ عشق به معشوقی که نظیر آناهیتا یا پاراواتی و یا آفرودیت نماد برکت و نمود فرهمندی است</span>.</span></span></span></span></span><br> &nbsp; <span style="font-size:12pt"><span style="line-height:115%"><span aptos="" style="font-family:">The subject of the mehtar and horse is one of the most frequently depicted themes in Indo-Persian muraqqa<span arial="" style="font-family:">ʿ</span>s and is also considered among the notable subjects in these albums.The subject matter of the mehtar-and-horse miniatures in most Indo-Persian muraqqa<span arial="" style="font-family:">ʿ</span>s, particularly the Muraqqa-e Gulshan, can be broadly classified into two groups: in the first, mehtar-and-horse belongs to a person who hastened to meet his beloved, while, in the second, to a person who hastened to meet his Morad (Sufi master). Meanwhile, one miniature from the Muraqqa-e Gulshan is different from similar miniatures. The lower half of this miniature is dedicated to mehtar-and-horse; the Mehtar is in the Safavid forefront figure and the horse is decorated with the company of two lovers next to symbolic motifs.The upper half of consists of two parts: the right side is dedicated to an icon of Shiva and on the left to a statue of Aphrodite. As is evident, the miniature in question seems to contain themes that apparently unrelated to each other! The aim of this research is to explain the coexistence of these themes, and the question is what does this coexistence mean, what does the presence of the Mehtar mean, and why is the mehtar-and-horse theme one of the most frequently depicted subjects in Indo-Persian miniatures? Following a descriptive-analytical study, the miniature is analyzed using &Eacute;mile M&acirc;le&#39;s iconological method. This method was selected because, given the multilayered and symbolic nature of the miniature, it enables an examination of the relationships among its various elements and facilitates the elucidation of the relationship between form and meaning. The findings indicate that the miniature falls into the first category; In this miniature, the Mehtar, accompanied by his horse, hastens to meet his beloved, with the qualification that what is at issue here is a transcendent love: love for a beloved who, like Anahita, Parvati, or Aphrodite, is a symbol of blessing and an embodiment of transcendent.</span></span></span><br> <br> <br> &nbsp; مرقع هندی-ایرانی, مرقع گلشن, مهتر و اسب, شیوا, آفرودیت, امیل مال Indo-Persian muraqqa, Muraqqa-e Gulshan, Mehtar-and-horse, Shiva, Aphrodite, Emile Malle 0 0 http://jih-tabriziau.ir/browse.php?a_code=A-10-841-1&slc_lang=fa&sid=1 behrouz avazpour بهروز عوض پور b.avazpour@art.ac.ir 10031947532846005513 10031947532846005513 Yes Department of Art Research, Faculty of theoretical sxiences, Higher art studies, Art University of Iran, Tehran گروه آموزشی پژوهش هنر، دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران