دوفصلنامه
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشگاه الزهرا ، z.khazaie@student.alzahra.ac.ir
2- دانشگاه الزهرا
2- دانشگاه الزهرا
چکیده: (19 مشاهده)
پوشاک سنتی زنان بلوچ بهعنوان سرمایهای فرهنگی، بازتابدهنده جلوههای بصری، هویت اجتماعی و ارزشهای فرهنگی این قوم است. اصلیترین خصیصه آن هنر سوزندوزی است. بر اساس نظریه انتشار نوآوریِ راجرز، در فرآیند تصمیمگیری و گسترش یک محصول تازه، پنج عامل پیچیدگی، قابلیت سازگاری، رؤیتپذیری، امکان استفاده و مزیت نسبی نقش دارند. هدف این پژوهش بررسی نوآوری در پوشاک زنان بلوچ و میزان پذیرش آن در جامعه بر پایه نظریه انتشار نوآوریِ راجرز میباشد. پرسش اصلی آن است که راهکارهای مؤثر برای ترویج پوشاک بلوچ، در قالب فرم و سوزندوزی، با رویکرد نظریه نوآوری راجرز چگونهاند؟ روش مطالعه تحلیلی ـ توصیفی و تاریخی است و دادهها به شیوه اسنادی و کتابخانهای گردآوری شدهاند؛ از نظر هدف، پژوهش کاربردی و جامعه آماری پوشاک بانوان بلوچ است. پژوهش حاضر به دلیل فقدان مدل تحلیلی مبتنی بر نظریه انتشار نوآوری راجرز جهت تبیین فرآیند پذیرش طرحهای احیاشده در پوشاک سنتی بلوچ ضروری است. این پژوهش با تأکید بر “تازه جلوه کردن” بهعنوان محرک اصلی پذیرش، راهکارهای عملی برای گذار از میراث فرهنگی به محصول پایدار اقتصادی را ترسیم میکند و شکاف میان اصالت فرهنگی و الزامات بازار مدرن را پر میسازد. یافتهها نشان میدهد میان ابعاد نوآوریِ راجرز در پوشاک بلوچ و پذیرش اجتماعی آن رابطهای معنادار وجود دارد. ارزیابی پنج شاخص، برتری این پوشاک را از منظر کیفیت، اصالت و قابلیت همنشینی با مد روز نشان میدهد. سازگاری فرهنگی، تطبیق آن با سلایق را ممکن ساخته و رؤیتپذیری با حمایت رسانهای سبب شناخت عمومی میشود. تجربهپذیری فرصت تماس مستقیم مصرفکنندگان را فراهم میسازد و پیچیدگی تولید با فناوریهای نو کاهش مییابد. پیوند هوشمندانه سنت و نوآوری میتواند این هنر را از سطح محلی به برند ملی و بینالمللی ارتقا داده و موجب رونق فرهنگی و اقتصادی گردد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |