گروه هنراسلامی، دانشکده هنر ومعماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران ، i.raeisi@modares.ac.ir
چکیده: (15 مشاهده)
مطالعات تاریخ نقاشی و مرقعات ایرانی نشان میدهد که دیباچه خواجه شهاب الدین عبدالله مروارید یکی از قدیمیترین دیباچه هایی است که در دوره تیموری جهت مرقع امیرعلیشیر نوایی نوشته شده است. مهمترین منبعی که در آن نسخه ای از این دیباچه وجود دارد شرفنامه مروارید می باشد، اما تاکنون نسخه اصل دیباچه و آثار موجود در مرقع امیرعلیشیر نوایی یافت نشده است. نگارنده در هنگام بررسی مرقع شاه تهماسب کتابخانه دانشگاه استانبول (nekfy01422)، به اسنادی برخورده است که موجب شکل گیری این فرضیه شده است، که این اسناد میتواند نسخه اصل دیباچه ی خواجه شهاب الدین عبدالله مروارید و و دیگر آثار خوشنویسانی باشد که جهت مرقع امیرعلیشیرنوایی تدارک دیده شده است؛ لذا هدف این مقاله را به بررسی و تحلیل این آثار معطوف داشته است. یافته ها نشان می دهد، اندازه اوراق مرقع شاه تهماسب 476×340مم. و با حاشیه ای زرافشان است. متن آن با جدولکشی هایی همسان صفحه آرایی شده است؛ اما اوراق دیباچه مروارید و دیگر اوراق مرقع علیشیر نوایی اندازه شان کمی کوچکتر است و دارای جدولکشی جداگانه ای به رنگ طلایی میباشد و درون زمینه مرقع شاه تهماسب چسبانده شده اند. مروارید در این دیباچه از خط تعلیق برای کتابت استفاده نموده است، خطی که در نوشتن آن ماهر و استاد بوده و منشآتش را نیز با همین خط نوشته بوده است. همچنین دیباچه دارای تاریخ 897ه.ق و محل کتابت در هرات می باشد و دیگر آثار او نیز با امضاء عبدالله بن محمد ترقیم شده است. از سویی دیگر آثاری از ولی گیلانی و سیف الله کرمانی، دیگر خوشنویسان این عصر وجود دارد که دارای تاریخ 897ه.ق است. گمان میرود مرقع میرعلیشیر میتواند ادای احترامی بوده باشد به خواجه تاج سلمانی که در این سال درگذشته بود. برای انجام این پژوهش از منابع کتابخانه ای استفاده شده است. مرقع شاه تهماسب به صورت برخط از کتابخانه دانشگاه استانبول دریافت گردید. این پژوهش دارای رویکردی تاریخی است و آثار به صورت توصیفی-تحلیلی مورد مطالعه قرار گرفته اند.
واژههای کلیدی: مرقع سازی، دیباچه ی مروارید، مرقع امیر علیشیر نوایی، خوشنویسی تیموری، مرقع شاه تهماسب.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
